Ζωντανοί μετά το ταξίδι
Δημοσιεύθηκε στις | Ιανουαρίου 22, 2010 | 0 Σχόλια
Στις 27 Οκτωβρίου 2009, νωρίς το πρωί, μία βάρκα με 19 Αφγανούς μετανάστες και ένα λαθρέμπορο, βυθίστηκε 60 μέτρα από την ακτή του Ακρωτηρίου Κόρακας, βορειοανατολικά της Λέσβου. Η βάρκα βυθίστηκε γρήγορα αφού χτύπησε σε μια βραχώδη επιφάνεια. Κανένας από τους επιβαίνοντες δε φορούσε σωσίβιο και οι περισσότεροι δεν ήξεραν κολύμπι. Δύο ντόπιοι ψαράδες ανταποκρίθηκαν στις εκκλήσεις για βοήθεια καλώντας το λιμενικό.
Εκείνη τη μέρα πνίγηκαν 10 άνθρωποι: μια πενταμελής οικογένεια, η μητέρα (27 χρονών), ο πατέρας (33 χρονών), δύο κορίτσια και ένα αγόρι (ηλικίας 3-5 ετών), μία μητέρα (27 χρονών) και η κόρη της (11 ετών), που συνοδεύονταν από τον αδελφό της μητέρας (17 ετών) που επιβίωσε. Μια μητέρα (29 χρονών) και η κόρη της (8 χρονών) και ο γιος της (6 ετών). Ο μεγαλύτερός της γιος (14 ετών) επιβίωσε.
Ανάμεσα στους επιζήσαντες, εκτός από τους δύο ανηλίκους που έχασαν τις οικογένειές τους, υπήρχαν και τέσσερις ακόμη νεαροί άνδρες καθώς και ένα ζευγάρι με το μωρό του (8 μηνών). Η ομάδα των ΓΧΣ κλήθηκε να προσφέρει ψυχολογική υποστήριξη σε όσους κατάφεραν να επιβιώσουν. Κατά τη διάρκεια των τριών ημερών που η ομάδα των ΓΧΣ πέρασε μαζί με τα θύματα αυτού του περιστατικού, δυο από τους επιζήσαντες μίλησαν στους ΓΧΣ για τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν στις χώρες τους, για το επικίνδυνο ταξίδι προς την Ευρώπη και για την τραυματική εμπειρία του ναυαγίου.
“Όταν ήμουν 4 ετών, ο πατέρας μου πέθανε και η μητέρα μου παντρεύτηκε έναν άλλο άνδρα που δεν ήθελε εμένα και τον αδελφό μου. Ο θείος μου μας πήρε και ζήσαμε μαζί του σε ένα άλλο χωριό μιάμιση ώρα από το Μαζάρ-ι-Σαρίφ. Ο θείος μου πέθανε πριν από κάποιους μήνες και τότε εγώ με τον αδελφό μου αποφασίσαμε να φύγουμε γιατί χωρίς την προστασία του κινδύνευε η ζωή μας.
Κατάφερα να φτάσω στην Τουρκία μέσω του Ιράν μαζί με τον αδελφό μου, αλλά 40 μέρες μετά μας συνέλαβαν και μας γύρισαν πίσω στο Αφγανιστάν, με αεροπλάνο. Λίγες εβδομάδες αργότερα, πήγα πάλι πίσω στο Ιράν. Εκεί έπρεπε να δουλέψω τέσσερις μήνες για το διακινητή για να πληρώσω το ταξίδι μου. Ήμουν υπό κράτηση για δέκα μέρες σε ένα σπίτι στο Ιράν μόνο με νερό και ψωμί πριν ο διακινητής με πάρει για δουλειά. Ήταν πολύ άσχημα εκεί. Ο διακινητής μαστίγωνε όποιον διαμαρτυρόταν. Υπήρχε ένα αγόρι από την πόλη Κανταχάρ που κρατούνταν σε αυτό το σπίτι κλειδωμένο για πολύ καιρό. Υποτίθεται ότι ο αδελφός του θα δούλευε για να πληρώσει τον διακινητή, αλλά σκοτώθηκε σε ένα εργατικό ατύχημα.
Μετά από τέσσερις μήνες μεταφέρθηκα στην Τουρκία. Στην Κωνσταντινούπολη έμεινα κλειδωμένος σε ένα υπόγειο για 40 μέρες. Οι διακινητές ζητούσαν κι άλλα χρήματα. Με απείλησαν ότι θα με κρατούσαν για πάντα εκεί, εάν δεν τους πλήρωνα επιπλέον. Μπορούσαν να σε τρομάξουν πάρα πολύ. Μας απειλούσαν συνεχώς λέγοντας ότι θα μας σκοτώσουν. Μια φορά με χτύπησαν στο κεφάλι και στο χέρι με ένα μεγάλο ξύλο. Δεν μπορούσα να κουνήσω το χέρι μου για δύο εβδομάδες. Ένας ξάδελφός μου πλήρωσε τα χρήματα και έτσι βγήκα από το δωμάτιο όπου κρατούμουν. Μετά στο σπίτι είδα τις οικογένειες με τις οποίες ταξιδεύαμε μαζί στη βάρκα.
Μια μέρα μας έβαλαν σε ένα κλειστό φορτηγό, αλλά η αστυνομία μας σταμάτησε στο δρόμο. Μας κράτησε για 10 μέρες, μετά μας άφησαν ελεύθερους και οι διακινητές μας ξαναβρήκαν. Μας έβαλαν σε ένα ξενοδοχείο για κάποιες μέρες. Έπειτα μας μετέφεραν στη Σμύρνη. Όλες αυτές τις μέρες δεν είχα καθόλου χρήματα και για το φαγητό μου πλήρωναν οι συνταξιδιώτες μου. Ήταν πολύ καλοί.
Φύγαμε από την Τουρκία με μια μικρή βάρκα γύρω στις 5 το πρωί. Η μητέρα του 14χρονου αγοριού μιλούσε Τουρκικά. Φοβόταν και δεν ήθελε να ανέβει στη βάρκα. Ο διακινητής την ανάγκασε να μπει.
Όταν η βάρκα πλησίασε την ακτή, ο διακινητής προσπάθησε να την κατευθύνει προς τα έξω αλλά χτύπησε σε ένα βράχο. Μπήκε πολύ νερό μέσα στη βάρκα και άρχισε να βαραίνει. Τότε ο διακινητής προσπάθησε να φτάσει πιο κοντά στην ακτή από την άλλη μεριά. Το πίσω μέρος της βάρκας βυθίστηκε, ενώ το μπροστινό υψώθηκε και έπεσαν όλοι στη θάλασσα. Όταν έπεσα στο νερό, βυθίστηκα. Τα πόδια μου χτύπησαν σε ένα βράχο και κλώτσησα δυνατά. Βγήκα στην επιφάνεια και πιάστηκα από ένα βράχο. Κρατιόμουν σφιχτά πάνω στο βράχο. Όλοι φώναζαν για βοήθεια. Μετά κάποιος μου φώναξε ρίχνοντας μου ένα σωσίβιο. Ήταν ένα ηλικιωμένος ψαράς. Πέταξε άλλο ένα σωσίβιο που το άρπαξε κάποιος άλλος. Αν αργούσε έστω και λίγο, θα είχα πνιγεί».
Αφγανός έφηβος (17 ετών)
«Η ζωή μας στο Αφγανιστάν ήταν πολύ δύσκολη. Ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν 6 χρονών. Δεν έχω οικογένεια, ούτε αδελφούς, ούτε αδελφές. Δούλευα στην Καμπούλ επιδιορθώνοντας αυτοκίνητα, αλλά ήταν δύσκολα. Φύγαμε με τη γυναίκα μου και το μωρό μας στο Ιράν. Από το Ιράν περάσαμε στο Βαν και μετά περάσαμε στην Κωνσταντινούπολη. Κρυβόμασταν σε ένα φορτηγό για 36 ώρες. Οι διακινητές έδωσαν στο μωρό μας σιρόπι για να κοιμάται σε όλο το ταξίδι, ώστε να μην κλάψει και ακούσει η αστυνομία το κλάμα της.
Οι διακινητές δεν είναι ανθρώπινα όντα. Συμπεριφέρονται στους ανθρώπους τόσο άσχημα. Πληρώσαμε τόσα χρήματα και δε μας έδωσαν σωσίβια πάνω στη βάρκα. Όταν ανεβήκαμε στη βάρκα, μάλιστα, ούτε που μας πέρασε από τα μυαλό να ζητήσουμε σωσίβια. Το ταξίδι ξεκίνησε με καλό καιρό. 50 λεπτά αργότερα είχαμε φτάσει στην Ελλάδα. Εκεί τα κύματα ήταν μεγάλα. Ο διακινητής δεν μπορούσε να βρει το σωστό σημείο για να πάει τη βάρκα πιο κοντά στην ακτή. Τότε η βάρκα χτύπησε πάνω σε ένα βράχο και βυθίστηκε. Όλοι πέσαμε στο νερό. Όπως βυθιζόταν η βάρκα έπιασα ένα σίδερο με το πόδι μου. Με το ένα μου χέρι κρατούσα τη γυναίκα μου και με το άλλο κρατούσα το μωρό μας πάνω από την επιφάνεια του νερού. Το μωρό έπεσε τρεις φορές στο νερό αλλά κατάφερα να την πιάσω και τις τρεις. Μετά είδα μια βάρκα με έναν ψαρά 100 μέτρα μακριά. Φώναξα και σήκωσα πιο ψηλά το χέρι με το οποίο κρατούσα το μωρό. Ο ψαράς βούτηξε στο νερό αμέσως μόλις είδε το μωρό. Μας ανέβασε στη βάρκα του. Το μωρό δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Στο νοσοκομείο της έδωσαν οξυγόνο.
Θέλουμε να πάμε κάπου στην Ευρώπη, να έχουμε ένα μέλλον για την κόρη μας»
Αφγανός άντρας ( περίπου 30 ετών)
Σχόλια
Αφηστε το σχολιο σας
Φωτογραφιες
Αναζητηση
Ποιοι ειμαστε
Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα είναι μια διεθνής, ανεξάρτητη, ιατρική, ανθρωπιστική οργάνωση που στόχο έχει την παροχή ιατρικής βοήθειας οπουδήποτε υπάρχει ανάγκη χωρίς καμία φυλετική, θρησκευτική, πολιτική ή άλλη διάκριση. Δεσμευόμαστε να προστατεύουμε τους πληθυσμούς που περιθάλπουμε ενημερώνοντας την κοινωνία μας για όσα βλέπουμε να συμβαίνουν στις περιοχές όπου εργαζόμαστε και καταγγέλλοντας την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Συνδεσμοι
