Μαρτυρίες μεταναστών από τα κέντρα κράτησης
Δημοσιεύθηκε στις | Ιανουαρίου 22, 2010 | 0 Σχόλια
Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ) προσφέρουν ψυχοκοινωνική στήριξη σε μετανάστες «χωρίς τα απαιτούμενα έγγραφα» και αιτούντες άσυλο σε τρία κέντρα κράτησης: στην Παγανή στο νησί της Λέσβου, στη Βέννα στη Ροδόπη, και στο Φυλάκιο στον Έβρο. Κάθε μέρα, οι ψυχολόγοι και οι διερμηνείς των ΓΧΣ δουλεύουν με ανθρώπους που έχουν βιώσει πολλές δυσκολίες και τραυματικές εμπειρίες στις χώρες καταγωγής τους και στο ταξίδι, και τώρα βρίσκονται αντιμέτωποι με τον εγκλεισμό και ένα αβέβαιο μέλλον. Μερικοί από αυτούς μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους με τις ομάδες των ΓΧΣ. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μερικές από τις ιστορίες τους.
«Είμαι μηχανικός ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ανέβασα φωτογραφίες από τις διαδηλώσεις του Ιουνίου σε μερικά blogs. Τρεις μέρες αργότερα ήρθαν στο σπίτι μου από την κρατική ασφάλεια και ανέκριναν τη γυναίκα μου. Της είπαν ότι αντιμετωπίζω ποινή φυλάκισης και ίσως ακόμη καταδίκη σε θάνατο για αυτό που είχα κάνει. Λίγο αργότερα έφυγα από το Ιράν. Φοβάμαι πολύ για την οικογένειά μου στο Ιράν. Φοβάμαι ότι θα τους διώξουν από το διαμέρισμά μας. Θα έπρεπε να είμαι έξω από εδώ, να δουλεύω αυτή τη στιγμή, για να στείλω στην οικογένειά μου χρήματα. Πραγματικά φοβάμαι πολύ μήπως με απελάσουν.»
Ιρανός άνδρας (38 χρονών), κέντρο κράτησης Παγανής, 2/09/2009
«Ήρθα με άλλους έξι από τη Σομαλία, από το Μογκαντίσου. Η κατάσταση στο Μογκαντίσου χειροτέρευε διαρκώς και όλο και περισσότεροι άνθρωποι έφευγαν λόγω της βίας. Για να έρθουμε στην Ευρώπη χρειάστηκε να διανύσουμε την έρημο και αυτό ήταν πολύ δύσκολο. Περάσαμε κάποιο διάστημα στη Λιβύη δουλεύοντας σε διάφορες δουλειές για να μαζέψουμε χρήματα να συνεχίσουμε το ταξίδι. Από τη Λιβύη ταξιδέψαμε στην Ελλάδα με βάρκα. Μας πήρε 3 μέρες να φτάσουμε στην Ελλάδα. Η βάρκα ήταν πολύ μικρή και ήμασταν 40 άτομα. Ευτυχώς η θάλασσα ήταν ήρεμη. Στη Λιβύη οι συνθήκες ήταν φρικτές. Οι αρχές της Λιβύης μας φέρθηκαν άσχημα. Αν μας συμπεριφέρονταν καλά εκεί δεν θα ερχόμασταν στην Ελλάδα. Αλλά τώρα είμαστε στην Ευρώπη και οι συνθήκες είναι επίσης άσχημες εδώ.»
Σομαλός άνδρας (περίπου 25 χρονών), Κέντρο κράτησης Παγανής, 7/10/2009
«Έφυγα από το Αφγανιστάν επειδή ένοπλοι σκότωσαν τον πατέρα μου. Ανήκω στην εθνότητα των Χαζάρα. Στο Αφγανιστάν η κατάσταση χειροτερεύει μέρα με τη μέρα. Σπούδαζα στην Καμπούλ πριν φύγω. Η μητέρα μου και ο μικρός μου αδελφός, που είναι 8 χρονών, έχουν μείνει πίσω στο Αφγανιστάν. Τώρα πρέπει εγώ να τους υποστηρίξω. Έφυγα από το Αφγανιστάν πριν 2 μήνες. Διέσχισα τα βουνά με τα πόδια. Περπάτησα πολύ. Ήταν πολύ δύσκολα.
Όταν φτάσαμε στο νησί έπρεπε πάλι να περπατήσουμε, 12 ώρες ανεβαίνοντας το βουνό για να φτάσουμε στην πόλη. Υπήρχαν δυο οικογένειες με μικρά παιδιά στη βάρκα μαζί μας. Δεν μπορούσαμε να τους αφήσουμε πίσω. Κουβάλησα ένα μωρό και δυο τσάντες από τη μία οικογένεια. Ήταν δύσκολο να περπατήσουμε γιατί δεν είχαμε φάει δυο μέρες. Μετά από 12 ώρες φτάσαμε στο λιμάνι και εκεί βρήκα κάποιους Αφγανούς. Ένας μεγαλύτερος άνδρας μου είπε ότι είναι καλύτερα να μην πάρω το πλοίο αλλά να πάω στο κέντρο κράτησης. Από εκεί, μου είπε, θα πάρω ένα χαρτί. Περπάτησα πάλι μέχρι μέχρι το κέντρο κράτησης. Τώρα είμαι εδώ τέσσερις μέρες. Το μόνο που με ανησυχεί είναι η μνήμη μου. Τελευταία με προδίδει. Δεν μπορώ να συγκρατήσω τα ονόματα των ανθρώπων που γνωρίζω. »
Αφγανός έφηβος (17 χρονών), Κέντρο κράτησης Παγανής, 28/10/2009
«Στο χωριό μου, κοντά στη Χαρτ, πολλοί άνθρωποι πέφτουν θύματα απαγωγής. Τους απαγάγουν και ζητούν χρήματα από τις οικογενειές τους. Άνθρωποι που είναι ιδιοκτήτες ταξί ή λεωφορείου δέχονται επιθέσεις. Τους καίνε το ταξί ή το λεωφορείο. Τους απαγάγουν. Ο άνδρας μου οδηγούσε ένα λεωφορείο προς την Κανταχάρ… έβαλαν φωτιά στο λεωφορείο… κατάφερε να το σκάσει. Δεν ξέραμε που ήταν. Μια μέρα πριν 2 μήνες, πήρε τηλέφωνο, είπε ότι έπρεπε να μαζέψουμε τα πράγματά μας και να εγκαταλείψουμε το Αφγανιστάν. Έφυγα με τα παιδιά μου για να έρθουμε στην Ευρώπη. Το ταξίδι ήταν πολύ δύσκολο. Δεν υπήρχε αρκετό φαγητό και νερό για τα παιδιά μου. Αρρώστησα στο ταξίδι και δεν είχα φάρμακα.
Ο μεγαλύτερος γιός μου ήταν οδηγός ταξί. Το ταξί του κάηκε. Πήρε την οικογενειά του και ήρθε στη Ευρώπη. Έφυγε μερικές εβδομάδες πριν από εμάς. Τα κατάφερε αλλά δεν ξέρω που είναι τώρα.
Η δική μου ζωή έχει τελειώσει. Θέλω μόνο τα παιδιά μου να έχουν ένα καλύτερο μέλλον, να σπουδάσουν και να δουλέψουν.»
Αφγανή γυναίκα (43 χρονών), Κέντρο κράτησης Παγανής, 7/10/2009
«Στο Μποσάσο, ένοπλοι άνδρες τριγύριζαν με αυτόματα όπλα, προκαλώντας και φωνάζοντας στους ανθρώπους να μην τους κοιτάνε. Ήμουνα στην αγορά με τη γυναίκα μου και αυτή μιλούσε σε μια άλλη γυναίκα από απόσταση. Ένας ένοπλος νόμισε ότι τον κοιτούσε. Πήγε κοντά της, την άρπαξε, την ταρακούνησε και της φώναξε. Φοβήθηκα πολύ. Τότε ήταν που αποφασίσαμε να φύγουμε».
Σομαλός άνδρας (49 χρονών), Κέντρο κράτησης Παγανής, 10/10/2009
«Ήμουν 2 μηνών έγγυος όταν έφτασα. Ήμουν στο κέντρο κράτησης 45 μέρες ήδη. Έχασα το μωρό μου εκεί. Αιμορραγούσα πολύ. Με πήγαν στο νοσοκομείο αλλά όταν γύρισα κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ξανά για εμένα. Τώρα δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω. Δεν μπορώ να μείνω άλλο πια μέσα στο κελί.»
Γυναίκα από την Ερυθραία (19 χρονών), Κέντρο κράτησης Παγανής, (15/08/09)
Σχόλια
Αφηστε το σχολιο σας
Φωτογραφιες
Αναζητηση
Ποιοι ειμαστε
Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα είναι μια διεθνής, ανεξάρτητη, ιατρική, ανθρωπιστική οργάνωση που στόχο έχει την παροχή ιατρικής βοήθειας οπουδήποτε υπάρχει ανάγκη χωρίς καμία φυλετική, θρησκευτική, πολιτική ή άλλη διάκριση. Δεσμευόμαστε να προστατεύουμε τους πληθυσμούς που περιθάλπουμε ενημερώνοντας την κοινωνία μας για όσα βλέπουμε να συμβαίνουν στις περιοχές όπου εργαζόμαστε και καταγγέλλοντας την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Συνδεσμοι
