Αναζητώντας ένα ειρηνικό μέρος για να μεγαλώσουν το παιδί τους
Δημοσιεύθηκε στις | Οκτωβρίου 13, 2009 | 0 Σχόλια
Ο Χρήστος Παπαϊωάννου είναι συντονιστής των προγραμμάτων των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στα κέντρα κράτησης μεταναστών χωρίς έγγραφα. Μας αφηγειται την ιστορία ενός ζευγαριού μεταναστών που γνώρισε μέσα στην Παγανη.
«Γνώρισα τη Ρ. και τον Π. στην πρώτη μου επίσκεψη στο κέντρο κράτησης της Παγανής μία Πέμπτη στα τέλη του Σεπτεμβρίου. Η Μάρθα, η ψυχολόγος του προγράμματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα με ενημέρωσε ότι είχαν μεταφερθεί μαζί σε ένα από τα κοντέινερ που υπάρχουν στο κέντρο κράτησης, ύστερα από μία κρίση πανικού του Π. κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας των κρατουμένων δύο μέρες πριν φτάσω. Ο Π. πάσχει από επιληψία και ανησυχεί πολύ για το μέλλον τους. Ο βασικός, όμως, λόγος ανησυχίας ήταν το μωρό τους, που, κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στην Παγανή ήταν ακόμα στην κοιλιά της μητέρας. Βλέπετε, η Ρ. βρισκόταν σε κατάσταση προχωρημένης εγκυμοσύνης.
Η Ρ. είναι 21 ετών και ο Π. 23. Άφησαν τη χώρα τους στην προσπάθειά τους να βρουν ένα ειρηνικό μέρος να μεγαλώσουν το παιδί τους. Όταν τους γνώρισα βρίσκονταν ήδη 7 μέρες στο κέντρο κράτησης και ο Π. μου μιλούσε για το όνειρό του να βρει μια δουλειά για να μπορέσει να ζήσει τη γυναίκα και το μωρό τους. Ευαίσθητος, φοβισμένος, αλλά και με τα όνειρα που έχει οποιοσδήποτε νέος της εποχής μας. Η Ρ., παρά το γεγονός της εγκυμοσύνης – την οποία βίωνε στο τελευταίο της στάδιο έγκλειστη – παρέμενε ψύχραιμη και χαμογελαστή, με τη γαλήνη που, καθώς φαίνεται, έχουν στο πρόσωπό τους οι γυναίκες που «κρύβουν» μέσα τους μια ανθρώπινη ζωή. Μιλούσαμε συχνά μέσα από τα κάγκελα του κελιού τους, τους εξηγούσα τι γινόταν όταν οι υπόλοιποι κρατούμενοι βρίσκονταν σε στιγμές έντασης για να ηρεμήσουν, μοιραζόμουν την ανησυχία τους ότι το μωρό θα γεννηθεί σε ένα κελί χωρίς κατάλληλες συνθήκες υγιεινής, ή, τους έλεγα απλά μια καλημέρα: μερικές φορές αυτό ήταν αρκετό για να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι.
Τη δεύτερη μέρα της παραμονής μου στην Παγανή, η Ρ. έπρεπε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Ο Π. πανικοβλήθηκε, φοβόταν ότι δε θα ξαναγυρίσει, ότι ο ίδιος θα μεταφερόταν στο κελί όπου είχε βιώσει την κρίση πανικού. Η ψυχολόγος εξήγησε την κατάσταση στους αστυνομικούς και του επέτρεψαν να παραμείνει στο κοντέινερ, ενώ εγώ συνόδευσα τη Ρ. στο νοσοκομείο για να τη βοηθήσω στην επικοινωνία της με το προσωπικό. Είχα υποσχεθεί στον Π. ότι θα παραμείνω δίπλα της και θα φροντίσω να επιστρέψει το συντομότερο δυνατό. Οι δύο νεαρές γυναικολόγοι, πάντα χαμογελαστές, γνώριζαν ήδη τη Ρ. και, όπως μου είπαν, ήταν η αγαπημένη τους ασθενής. Έκανε τις απαραίτητες εξετάσεις, οι οποίες έδειξαν ότι η εγκυμοσύνη της προχωρούσε ομαλά και ότι από μέρα σε μέρα θα γεννούσε. Γρήγορα η Ρ. επέστρεψε δίπλα στον Π.
Η ιστορία της Ρ. και του Π. είναι μία από τις πολλές που συναντάμε στα προγράμματα ψυχοκοινωνικής στήριξης των Γιατρών Χωρίς Σύνορα που λειτουργούν σε τρία κέντρα κράτησης μεταναστών στην Ελλάδα. Είναι μία από τις πολλές ευάλωτες περιπτώσεις, άνθρωποι που για συγκεκριμένους λόγους δεν θα πρέπει να κρατούνται σε ένα κέντρο, όπως η Παγανή. Είναι μία από τις ανθρώπινες ιστορίες που μοιραζόμαστε καθημερινά μέσα από την παρέμβασή μας.
Το απόγευμα του Σαββάτου έπρεπε να φύγω από τη Λέσβο και αποχαιρέτησα τη Ρ. και τον Π., αφού τους ευχήθηκα καλή τύχη. Δεν είμαι σίγουρος ότι θα τους ξαναδώ, έμαθα όμως από τη Μάρθα ότι την Κυριακή το βράδυ η Ρ. έφερε στον κόσμο την κόρη της και είναι καλά. Παραμένουν και οι τρεις στο νοσοκομείο και θα φιλοξενηθούν εκεί έως ότου παραλάβουν το υπηρεσιακό τους σημείωμα από τις αστυνομικές αρχές. Το όνομα που θα δώσουν στη μικρή τους, στη γλώσσα τους σημαίνει Φως.»
Σχόλια
Αφηστε το σχολιο σας



