Χωρίς Σύνορα

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα στο πλευρό των μεταναστών χωρίς έγγραφα

Έβρος: Σκληρή δοκιμασία για τους μετανάστες στα συνοριακά αστυνομικά τμήματα εν μέσω ακραίων καιρικών συνθηκών

Δημοσιεύθηκε στις | Φεβρουαρίου 29, 2012 | 0 Σχόλια

Έβρος: Σκληρή δοκιμασία για τους μετανάστες στα συνοριακά αστυνομικά τμήματα εν μέσω ακραίων καιρικών συνθηκών   Έβρος: Σκληρή δοκιμασία για τους μετανάστες στα συνοριακά αστυνομικά τμήματα εν μέσω ακραίων καιρικών συνθηκών   Έβρος: Σκληρή δοκιμασία για τους μετανάστες στα συνοριακά αστυνομικά τμήματα εν μέσω ακραίων καιρικών συνθηκών

Έβρος: Σκληρή δοκιμασία για τους μετανάστες στα συνοριακά αστυνομικά τμήματα εν μέσω ακραίων καιρικών συνθηκών
Η συνεχής άφιξη μεταναστών στην περιοχή του Έβρου, σε συνδυασμό με τις ακραίες καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή τις τελευταίες εβδομάδες, έχουν επιβαρύνει το ήδη αδύναμο σύστημα υποδοχής μεταναστών στα συνοριακά αστυνομικά τμήματα σε Σουφλί, Τυχερό και Φέρες, και στο κέντρο κράτησης στο Φυλάκιο.
«Οι νεοαφιχθέντες μετανάστες περίμεναν για πάνω από μια μέρα στoυς χώρους αναμονής σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες», δήλωσε ο Antonio Virgilio, υπεύθυνος προγράμματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στον Έβρο.
«Οι μετανάστες έχουν ήδη βιώσει πολύ σκληρές συνθήκες ταξιδεύοντας για να διασχίσουν τα σύνορα. Μόλις έφταναν στην Ελλάδα, έπρεπε να περιμένουν για ώρες, χωρίς ζεστά ρούχα για να προστατευτούν από το κρύο, κάποιες φορές χωρίς να υποβάλλονται σε ιατρικό τσεκ από τους γιατρούς του Υπουργείου Υγείας».
Δεν υπάρχει θέρμανση στους χώρους αναμονής των τριών συνοριακών αστυνομικών τμημάτων στον Έβρο, και στους μετανάστες δεν παρέχονται επιπλέον ρουχισμός, υπνόσακοι, ισοθερμικές κουβέρτες ή άλλες προμήθειες για να κρατηθούν ζεστοί. «Οι συνθήκες υποδοχής τους είναι απαράδεκτες», δήλωσε ο Virgilio.
Μια ομάδα επείγουσας παρέμβασης των Γιατρών Χωρίς Σύνορα ανταποκρίνεται στις άμεσες ανάγκες που εντοπίζονται στα τρία συνοριακά αστυνομικά τμήματα και στο κέντρο κράτησης στο Φυλάκιο. Η ομάδα βρίσκεται σε επιφυλακή σε 24ωρη βάση, διενεργώντας διαλογή περιστατικών  και παρέχοντας στους μετανάστες ζεστά ρούχα, υπνόσακους, ισοθερμικές κουβέρτες και κιτ με είδη προσωπικής υγιεινής. Κατά τις τέσσερις πρώτες μέρες της παρέμβασης, η ομάδα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα παρείχε βοήθεια σε 125 μετανάστες, μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά που έφταναν έχοντας ρίγη, εξουθενωμένοι, υποφέροντας από πόνους στα πόδια.
Οι ομάδες των Γιατρών Χωρίς Σύνορα πρόκειται να διενεργήσουν βελτιωτικά έργα στους χώρους αναμονής έτσι ώστε οι μετανάστες να λαμβάνουν σχετική προστασία από το ψύχος που κατά καιρούς αγγίζει ακραία επίπεδα.
Οι ελληνικές αρχές κατασκευάζουν νέα εγκατάσταση, το κέντρο μεταβίβασης στον Πόρο, το οποίο αναμένεται να λειτουργήσει στα μέσα Μαρτίου. Όλοι οι νεοαφιχθέντες μετανάστες θα εγγράφονται στο νέο αυτό κέντρο, ενώ οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα θα κάνουν διαλογή των ιατρικών περιστατικών.
Το 2011, συνελήφθησαν 54.974 μετανάστες χωρίς έγγραφα και αιτούντες άσυλο για παράνομη διέλευση των συνόρων στην περιοχή του Έβρου.
Κατά τη διάρκεια του 2011, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα προσέφεραν ιατρική περίθαλψη σε 2.689 μετανάστες στα συνοριακά αστυνομικά τμήματα και τα κέντρα κράτησης στο Φυλάκιο, το Σουφλί, το Τυχερό, τις Φέρες και τη Βέννα. Η πλειοψηφία υπέφερε από λοιμώξεις του αναπνευστικού, γαστρεντερικά προβλήματα και δερματικές μολύνσεις εξαιτίας των κακών συνθηκών διαβίωσης και του συνωστισμού.
Δεκαέξι μετανάστες υπέφεραν από κρυοπαγήματα και τους παρασχέθηκαν πρώτες βοήθειες. Όσοι ήταν σε κρίσιμη κατάσταση παραπέμφθηκαν στο νοσοκομείο.
Οι τεχνικοί των Γιατρών Χωρίς Σύνορα διένειμαν πάνω από 12.300 υπνόσακους, 18.900 κάλτσες, 5.900 γάντια και καπέλα και 18.400 κιτ με είδη προσωπικής υγιεινής.

Ανακοίνωση

Η συνεχής άφιξη μεταναστών στην περιοχή του Έβρου, σε συνδυασμό με τις ακραίες καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή τις τελευταίες εβδομάδες, έχουν επιβαρύνει το ήδη αδύναμο σύστημα υποδοχής μεταναστών στα συνοριακά αστυνομικά τμήματα σε Σουφλί, Τυχερό και Φέρες, και στο κέντρο κράτησης στο Φυλάκιο.

«Οι νεοαφιχθέντες μετανάστες περίμεναν για πάνω από μια μέρα στoυς χώρους αναμονής σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες», δήλωσε ο Antonio Virgilio, υπεύθυνος προγράμματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στον Έβρο.

«Οι μετανάστες έχουν ήδη βιώσει πολύ σκληρές συνθήκες ταξιδεύοντας για να διασχίσουν τα σύνορα. Μόλις έφταναν στην Ελλάδα, έπρεπε να περιμένουν για ώρες, χωρίς ζεστά ρούχα για να προστατευτούν από το κρύο, κάποιες φορές χωρίς να υποβάλλονται σε ιατρικό τσεκ από τους γιατρούς του Υπουργείου Υγείας».

Δεν υπάρχει θέρμανση στους χώρους αναμονής των τριών συνοριακών αστυνομικών τμημάτων στον Έβρο, και στους μετανάστες δεν παρέχονται επιπλέον ρουχισμός, υπνόσακοι, ισοθερμικές κουβέρτες ή άλλες προμήθειες για να κρατηθούν ζεστοί. «Οι συνθήκες υποδοχής τους είναι απαράδεκτες», δήλωσε ο Virgilio.

Μια ομάδα επείγουσας παρέμβασης των Γιατρών Χωρίς Σύνορα ανταποκρίνεται στις άμεσες ανάγκες που εντοπίζονται στα τρία συνοριακά αστυνομικά τμήματα και στο κέντρο κράτησης στο Φυλάκιο. Η ομάδα βρίσκεται σε επιφυλακή σε 24ωρη βάση, διενεργώντας διαλογή περιστατικών  και παρέχοντας στους μετανάστες ζεστά ρούχα, υπνόσακους, ισοθερμικές κουβέρτες και κιτ με είδη προσωπικής υγιεινής. Κατά τις τέσσερις πρώτες μέρες της παρέμβασης, η ομάδα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα παρείχε βοήθεια σε 125 μετανάστες, μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά που έφταναν έχοντας ρίγη, εξουθενωμένοι, υποφέροντας από πόνους στα πόδια.

Οι ομάδες των Γιατρών Χωρίς Σύνορα πρόκειται να διενεργήσουν βελτιωτικά έργα στους χώρους αναμονής έτσι ώστε οι μετανάστες να λαμβάνουν σχετική προστασία από το ψύχος που κατά καιρούς αγγίζει ακραία επίπεδα.

Οι ελληνικές αρχές κατασκευάζουν νέα εγκατάσταση, το κέντρο μεταβίβασης στον Πόρο, το οποίο αναμένεται να λειτουργήσει στα μέσα Μαρτίου. Όλοι οι νεοαφιχθέντες μετανάστες θα εγγράφονται στο νέο αυτό κέντρο, ενώ οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα θα κάνουν διαλογή των ιατρικών περιστατικών.

Το 2011, συνελήφθησαν 54.974 μετανάστες χωρίς έγγραφα και αιτούντες άσυλο για παράνομη διέλευση των συνόρων στην περιοχή του Έβρου.

Κατά τη διάρκεια του 2011, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα προσέφεραν ιατρική περίθαλψη σε 2.689 μετανάστες στα συνοριακά αστυνομικά τμήματα και τα κέντρα κράτησης στο Φυλάκιο, το Σουφλί, το Τυχερό, τις Φέρες και τη Βέννα. Η πλειοψηφία υπέφερε από λοιμώξεις του αναπνευστικού, γαστρεντερικά προβλήματα και δερματικές μολύνσεις εξαιτίας των κακών συνθηκών διαβίωσης και του συνωστισμού.

Δεκαέξι μετανάστες υπέφεραν από κρυοπαγήματα και τους παρασχέθηκαν πρώτες βοήθειες. Όσοι ήταν σε κρίσιμη κατάσταση παραπέμφθηκαν στο νοσοκομείο.

Οι τεχνικοί των Γιατρών Χωρίς Σύνορα διένειμαν πάνω από 12.300 υπνόσακους, 18.900 κάλτσες, 5.900 γάντια και καπέλα και 18.400 κιτ με είδη προσωπικής υγιεινής.

Επείγουσα ανάγκη για ιατρική και ψυχοκοινωνική βοήθεια σε κρατούμενους μετανάστες

Δημοσιεύθηκε στις | Αυγούστου 29, 2011 | 0 Σχόλια

– ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ –

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα αναλαμβάνουν εκ νέου δραστηριότητες στους χώρους κράτησης μεταναστών στον Έβρο και στη Ροδόπη

Αθήνα, 29 Αυγούστου 2011 – Η κατάσταση για τους μετανάστες που κρατούνται στους χώρους κράτησης στον Έβρο και στη Ροδόπη είναι για άλλη μια φορά κρίσιμη. Εδώ και σχεδόν ένα μήνα, δεν έχει παρασχεθεί καθόλου ιατρική περίθαλψη στους μετανάστες και αιτούντες άσυλο στους χώρους κράτησης, καθώς οι ομάδες του Υπουργείου Υγείας δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν να παρέχουν ιατρική και ψυχοκοινωνική φροντίδα. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ) αποφάσισαν να αναλάβουν εκ νέου τις ιατρικές δραστηριότητές τους στην περιοχή προκειμένου να ανταποκριθούν στις επείγουσες ανάγκες των μεταναστών.

Έβρος © Γιώργος Μουτάφης

«Από τις 31 Ιουλίου, λόγω έλλειψης χρηματοδότησης το ιατρικό προσωπικό του Υπουργείου Υγείας  διέκοψε τις εργασίες του στους χώρους κράτησης του Έβρου και της Ροδόπης. Ύστερα από μία σύντομη διερευνητική επίσκεψη, αποφασίσαμε να αρχίσουμε να δουλεύουμε ξανά στους χώρους αυτούς. Οι ανάγκες για ιατρική περίθαλψη, ψυχοκοινωνική υποστήριξη και ανθρωπιστική βοήθεια είναι τεράστιες,» τόνισε η Ιωάννα Περτσινίδου, συντονίστρια της επείγουσας παρέμβασης των ΓΧΣ. Κάθε μέρα πάνω από 250 μετανάστες, ανάμεσά τους παιδιά και έγκυες γυναίκες καθώς και αρκετοί πρόσφυγες από τη Συρία, περνούν τα ελληνοτουρκικά σύνορα και φτάνουν στους χώρους κράτησης σε κρίσιμη κατάσταση, εξουθενωμένοι, χωρίς τρόφιμα και νερό. «Παρά τη σημαντική μείωση του αριθμού των ανθρώπων που κρατούνται, δεν έχουμε δει κάποια σημαντική βελτίωση στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής μέσα σε αυτούς τους χώρους,» συμπληρώνει η κυρία Περτσινίδου. Ο αριθμός των μεταναστών και αιτούντων άσυλο που περνούν τα σύνορα αναμένεται να αυξηθεί δραματικά μέσα στους επόμενους μήνες.

Διαβάστε περισσότερα

Η ιστορία του Μ.

Δημοσιεύθηκε στις | Ιουνίου 15, 2011 | 0 Σχόλια

Η ιστορία του Μ.
Από τον Θανάση Σπυράτο, συντονιστή του προγράμματος των ΓΧΣ στον Έβρο
Ο Κενυάτης Μ. ήρθε και με βρήκε ένα απόγευμα Κυριακής. Του είχαν δώσει το τηλέφωνό μου από την Αθήνα. Ήταν κάπως ανήσυχος και αναστατωμένος. Έψαχνε την γυναίκα του. Ο ίδιος είχε έρθει στην Ελλάδα πριν από δύο χρόνια και έκανε μερικές δουλειές εδώ κι εκεί, στέλνοντας χρήματα πίσω στην οικογένειά του στην Κένυα. Έπαθε όμως ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα (ίσως γι αυτό κούτσαινε λίγο…) και μπήκε στο νοσοκομείο. Η γυναίκα του ανησύχησε και κίνησε να τον βρει. Νόμιμα, με βίζα δεν μπορούσε να έρθει. Πήρε τον δρόμο με τους διακινητές, μέσω Τουρκίας. Στο ταξίδι του τηλεφωνούσε κατά διαστήματα και του έλεγε πού βρίσκεται. Όταν ήταν η μέρα να περάσει τα σύνορα, τα ίχνη της χάθηκαν. Καμία επικοινωνία από τότε.
Προσπάθησε με μερικές ΜΚΟ στην Αθήνα να την βρει, αλλά δεν κατάφερε τίποτα. Μου έδωσε ένα δύο ονόματα που πιθανόν να χρησιμοποιούσε εκείνη στο ταξίδι της. «Θα ψάξουμε από αύριο στα κρατητήρια και θα σου πω» του είπα. Έδωσα τα ονόματα στην ομάδα μας. Την άλλη μέρα ήρθαν χωρίς αποτέλεσμα. Δεν βρέθηκε στις λίστες.
Ο Μ. είχε έρθει και περίμενε με αγωνία. Του είπα τα νέα. Απογοητεύτηκε και αναρωτιόταν τι να είχε συμβεί, βάζοντας και ξαναβάζοντας τα γεγονότα στην σειρά και προσπαθώντας να καταλάβει. Τον πήρα παράμερα. «Θα σου πω κάτι στενάχωρο, αλλά ίσως πρέπει να το κάνεις», με κοίταξε με περιέργεια… «πρέπει να δεις και τα στοιχεία των νεκροτομείων, υπάρχει πιθανότητα…». Πήδηξε από την θέση του, ταράχτηκε πολύ. Προσπάθησα να τον ηρεμήσω… «Έχει κινδύνους το πέρασμα, όλα είναι πιθανά…».
Την επόμενη πήγε στα αρχηγεία της αστυνομίας να δει. Του έδειξαν φωτογραφίες από νεκρές γυναίκες που βρέθηκαν εκείνη την περίοδο στο ποτάμι. Το μεσημέρι ήρθε και με βρήκε, ήταν περίλυπος, βούρκωνε… «Μάλλον…., μου είπε, μία στην φωτογραφία έμοιαζε, για να είμαι σίγουρος πρέπει να πω στο παιδί μου να κάνει ανάλυση DNA στο Ναϊρόμπι για να διασταυρώσουμε τα στοιχεία του νεκροτομείου». «Από τι σου είπαν ότι χάθηκε;» «Δεν μου είπαν, πρέπει να κάνω αίτηση… ίσως πνιγμός στο ποτάμι». Ήταν σαν χαμένος και όλο έλεγε «πόσο λυπάμαι… πόσο λυπάμαι…».
Τον προσκάλεσα και φάγαμε μαζί, η σκέψη του ταξίδευε… «δεν έπρεπε να δεχτώ να έρθει… δεν έπρεπε…». Του είπα αν ήθελε να πάμε στο νεκροταφείο για μετανάστες, να δει που τους θάβουν. Πήγαμε. Το περιφραγμένο χωράφι στην κορφή ενός λοφίσκου, χρησίμευε για την ταφή των ανθρώπων αυτών. Ξεχώριζες τους τάφους, από τα βουναλάκια του χώματος που κατά την μουσουλμανική συνήθεια έβαζαν πάνω από το σημείο ταφής. Κανένα άλλο σημάδι, μια ταμπέλα με αριθμό, ένα στοιχείο, κάτι… Απελπίστηκε… «Αν είναι εδώ, πως θα ξέρω που» με ρώτησε. Δεν είχα απάντηση, η σειρές των τάφων δεν ήταν υποδειγματικές, να βγάλεις μια άκρη.
Του πρότεινα να πάμε στον Μουφτή  του γειτονικού μουσουλμανικού χωριού, που ήξερα ότι αναλαμβάνει την θρησκευτική τελετή της ταφής. Τον βρήκαμε, μας κάλεσε μέσα στο σπίτι του και μας εξήγησε πως έκανε τις ταφές και τον σεβασμό που έδειχναν στους νεκρούς. «Αν έχετε στοιχεία του σάκου του νεκροτομείου που την έφεραν, μας είπε, εγώ θα σας πω ακριβώς που βρίσκεται θαμμένη, έχω δικά μου στοιχεία». Ωραία, σκέφτηκα, η αναγνώριση του τάφου ενός ανθρώπου έγκειται στην καλή θέληση και την πιθανή αξιοπιστία των πρόχειρων σημειώσεων ενός καλού παππού. Κράτος και σύστημα: ανύπαρκτα.
Γυρίσαμε στο Σουφλί. Σε όλο τον δρόμο έλεγε πόσο λυπάται για ότι συνέβη στην γυναίκα του… τον άφησα στον σταθμό των λεωφορείων και χαιρετηθήκαμε εγκάρδια. Θα με έπαιρνε τηλέφωνο κατά καιρούς να με ενημερώνει για τα νεώτερα.

Από τον Θανάση Σπυράτο, συντονιστή του προγράμματος των ΓΧΣ στον Έβρο

Ο Κενυάτης Μ. ήρθε και με βρήκε ένα απόγευμα Κυριακής. Του είχαν δώσει το τηλέφωνό μου από την Αθήνα. Ήταν κάπως ανήσυχος και αναστατωμένος. Έψαχνε την γυναίκα του. Ο ίδιος είχε έρθει στην Ελλάδα πριν από δύο χρόνια και έκανε μερικές δουλειές εδώ κι εκεί, στέλνοντας χρήματα πίσω στην οικογένειά του στην Κένυα. Έπαθε όμως ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα (ίσως γι αυτό κούτσαινε λίγο…) και μπήκε στο νοσοκομείο. Η γυναίκα του ανησύχησε και κίνησε να τον βρει. Νόμιμα, με βίζα δεν μπορούσε να έρθει. Πήρε τον δρόμο με τους διακινητές, μέσω Τουρκίας. Στο ταξίδι του τηλεφωνούσε κατά διαστήματα και του έλεγε πού βρίσκεται. Όταν ήταν η μέρα να περάσει τα σύνορα, τα ίχνη της χάθηκαν. Καμία επικοινωνία από τότε.

Προσπάθησε με μερικές ΜΚΟ στην Αθήνα να την βρει, αλλά δεν κατάφερε τίποτα. Μου έδωσε ένα δύο ονόματα που πιθανόν να χρησιμοποιούσε εκείνη στο ταξίδι της. «Θα ψάξουμε από αύριο στα κρατητήρια και θα σου πω» του είπα. Έδωσα τα ονόματα στην ομάδα μας. Την άλλη μέρα ήρθαν χωρίς αποτέλεσμα. Δεν βρέθηκε στις λίστες.

Ο Μ. είχε έρθει και περίμενε με αγωνία. Του είπα τα νέα. Απογοητεύτηκε και αναρωτιόταν τι να είχε συμβεί, βάζοντας και ξαναβάζοντας τα γεγονότα στην σειρά και προσπαθώντας να καταλάβει. Τον πήρα παράμερα. «Θα σου πω κάτι στενάχωρο, αλλά ίσως πρέπει να το κάνεις», με κοίταξε με περιέργεια… «πρέπει να δεις και τα στοιχεία των νεκροτομείων, υπάρχει πιθανότητα…». Πήδηξε από την θέση του, ταράχτηκε πολύ. Προσπάθησα να τον ηρεμήσω… «Έχει κινδύνους το πέρασμα, όλα είναι πιθανά…».

Την επόμενη πήγε στα αρχηγεία της αστυνομίας να δει. Του έδειξαν φωτογραφίες από νεκρές γυναίκες που βρέθηκαν εκείνη την περίοδο στο ποτάμι. Το μεσημέρι ήρθε και με βρήκε, ήταν περίλυπος, βούρκωνε… «Μάλλον…., μου είπε, μία στην φωτογραφία έμοιαζε, για να είμαι σίγουρος πρέπει να πω στο παιδί μου να κάνει ανάλυση DNA στο Ναϊρόμπι για να διασταυρώσουμε τα στοιχεία του νεκροτομείου». «Από τι σου είπαν ότι χάθηκε;» «Δεν μου είπαν, πρέπει να κάνω αίτηση… ίσως πνιγμός στο ποτάμι». Ήταν σαν χαμένος και όλο έλεγε «πόσο λυπάμαι… πόσο λυπάμαι…».

Τον προσκάλεσα και φάγαμε μαζί, η σκέψη του ταξίδευε… «δεν έπρεπε να δεχτώ να έρθει… δεν έπρεπε…». Του είπα αν ήθελε να πάμε στο νεκροταφείο για μετανάστες, να δει που τους θάβουν. Πήγαμε. Το περιφραγμένο χωράφι στην κορφή ενός λοφίσκου, χρησίμευε για την ταφή των ανθρώπων αυτών. Ξεχώριζες τους τάφους, από τα βουναλάκια του χώματος που κατά την μουσουλμανική συνήθεια έβαζαν πάνω από το σημείο ταφής. Κανένα άλλο σημάδι, μια ταμπέλα με αριθμό, ένα στοιχείο, κάτι… Απελπίστηκε… «Αν είναι εδώ, πως θα ξέρω που» με ρώτησε. Δεν είχα απάντηση, η σειρές των τάφων δεν ήταν υποδειγματικές, να βγάλεις μια άκρη.

Του πρότεινα να πάμε στον Μουφτή  του γειτονικού μουσουλμανικού χωριού, που ήξερα ότι αναλαμβάνει την θρησκευτική τελετή της ταφής. Τον βρήκαμε, μας κάλεσε μέσα στο σπίτι του και μας εξήγησε πως έκανε τις ταφές και τον σεβασμό που έδειχναν στους νεκρούς. «Αν έχετε στοιχεία του σάκου του νεκροτομείου που την έφεραν, μας είπε, εγώ θα σας πω ακριβώς που βρίσκεται θαμμένη, έχω δικά μου στοιχεία». Ωραία, σκέφτηκα, η αναγνώριση του τάφου ενός ανθρώπου έγκειται στην καλή θέληση και την πιθανή αξιοπιστία των πρόχειρων σημειώσεων ενός καλού παππού. Κράτος και σύστημα: ανύπαρκτα.

Γυρίσαμε στο Σουφλί. Σε όλο τον δρόμο έλεγε πόσο λυπάται για ότι συνέβη στην γυναίκα του… τον άφησα στον σταθμό των λεωφορείων και χαιρετηθήκαμε εγκάρδια. Θα με έπαιρνε τηλέφωνο κατά καιρούς να με ενημερώνει για τα νεώτερα.

20χρονη γυναίκα από το Μαρόκο – “Γιατί μου φέρονται έτσι;”

Δημοσιεύθηκε στις | Ιουνίου 15, 2011 | 0 Σχόλια

Ο πατέρας μου μας παράτησε, χώρισε με την μητέρα μου και μας εγκατέλειψε, Ήμουν τότε 14 χρονών, η αδελφή μου Σαμίρα 8 χρονών και ο μικρός μου αδελφός Άμπντο μόλις 2 χρονών. Η μητέρα μου είναι συνέχεια άρρωστη, δεν ξέρω ακριβώς τι έχει, κάτι με την καρδιά της, με το αίμα της… Αναγκάστηκα να φύγω από το σχολείο, να δουλέψω σε εταιρείες, συσκεύαζα φρούτα… αργότερα ψάρια… Δούλευα για να καλύψω τις ανάγκες της οικογένειας μου.
Με κάποιους φίλους από τη δουλειά πήγαμε σε κάτι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Την τελευταία φορά η αστυνομία έπιασε πολλούς από μας. Εγώ ήμουν τυχερή και δεν με έπιασαν.
Δούλευα στο Αgadir όταν μου τηλεφώνησε η μητέρα μου από το σπίτι (300 χλμ μακριά) για να μου πει ότι ήρθαν αστυνομικοί σπίτι και ρωτούσαν για μένα. Φοβήθηκα πολύ. Ένας φίλος που δούλευε στο στρατό με βοήθησε να βγάλω γρήγορα διαβατήριο, μου σύστησαν έναν άλλον που θα με μετέφερε στην Ιταλία, και κανόνισαν να πάω να δουλέψω σε εστιατόριο στη Napoli. Όταν έφτασα στην Τουρκία, ένας άντρας με περίμενε στο αεροδρόμιο, με πήγε σε ένα ξενοδοχείο και μου είπε να περιμένω μία, δύο μέρες.
Μετά από δύο μέρες ήρθαν δύο άντρες, με πήραν και μ’έβαλαν σε ένα λεωφορείο και μου είπαν να κατέβω στην τελευταία στάση. Στο λεωφορείο γνώρισα και κάποιους άλλους που έκαναν το ταξίδι. Πρώτη φορά άκουσα εκεί ότι θα περάσουμε ένα ποτάμι. Φτάσαμε σε μία μικρή πόλη και κατεβήκαμε όλοι εκεί. Ήμουν παρέα με μία κοπέλα από την Αλγερία. Μας σταμάτησε η Τούρκικη αστυνομία και μας ρώτησαν τι κάνουμε. Τους είπαμε ότι ήμασταν τουρίστριες και μας άφησαν ελεύθερες. Περπατούσαμε για ώρες στην πόλη, χωρίς να ξέρουμε που να πάμε μέχρι που συναντήσαμε κάποιους που είχαμε γνωρίσει στο λεωφορείο. Αυτοί μας είπαν ότι το βράδυ θα φεύγαμε με τα πόδια για να περάσουμε τα σύνορα και να μπούμε στην Ευρώπη.
Μαζευτήκαμε γύρω στα 17 άτομα. Περπατήσαμε τόσο πολύ που κάποια στιγμή δεν μπορούσα άλλο… Με κουβάλησε στους ώμους του ένας άντρας. Όταν καταφέραμε να περάσουμε το ποτάμι, ήμασταν όλοι πολύ χαρούμενοι. Αγκαλιαζόμασταν, όλοι έλεγαν με χαρά: “Είμαστε τώρα στην Ευρώπη!” Μετά χωριστήκαμε. Εγώ έμεινα με την Αλγερινή, οι άλλοι έφυγαν σε άλλη κατεύθυνση.
Δεν μας έπιασε κανείς, πήγαμε μόνες μας και παραδοθήκαμε στην αστυνομία. Εκεί πήρα το πρώτο μεγάλο σοκ, είδα να κρατούνται άνθρωποι σε κάτι  χώρους σαν τα ζώα. Εμένα με πήγαν στις Φέρες. Μ’ έβαλαν μέσα. Εκεί αρρώστησα, λιποθυμούσα συνεχώς. Τρεις μέρες με πήγαιναν στο νοσοκομείο για ορούς. Μέσα στο κελί δεν υπάρχει χώρος για να ξαπλώσω, η μυρωδιά είναι πολύ έντονη και αποπνικτική. Νόμιζα ότι ήρθε το τέλος για μένα. Δεν μπορούσα να μείνω ούτε λεπτό εκεί μέσα. Αναρωτιόμουν: “Γιατί μου φέρονται έτσι;”
Ένας αστυνομικός με λυπήθηκε, μου έφερε μία κάρτα για να πάρω τηλέφωνο  τη μητέρα μου. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι βρίσκομαι στη φύλακη, μου έλεγε ότι κάτι πρέπει να έχω κάνει για να με βάλουν φυλακή. Αρρώστησε η μητέρα μου. Λυποθύμησα όταν το έμαθα, δύο μέρες δεν ήπια ούτε νερό. Ήθελα να πεθάνω. Με πήγαν ξανά στο νοσοκομείο. Δεν έχω κουράγιο να μιλήσω με κανέναν. “Τι μου συμβαίνει, πού βρίσκομαι, γιατί είμαι εδώ;”, ερωτήσεις που με βασανίζουν κάθε λεπτό.
Γυναίκα από το Μαρόκο, 20 χρονών

Ο πατέρας μου μας παράτησε, χώρισε με την μητέρα μου και μας εγκατέλειψε, Ήμουν τότε 14 χρονών, η αδελφή μου Σαμίρα 8 χρονών και ο μικρός μου αδελφός Άμπντο μόλις 2 χρονών. Η μητέρα μου είναι συνέχεια άρρωστη, δεν ξέρω ακριβώς τι έχει, κάτι με την καρδιά της, με το αίμα της… Αναγκάστηκα να φύγω από το σχολείο, να δουλέψω σε εταιρείες, συσκεύαζα φρούτα… αργότερα ψάρια… Δούλευα για να καλύψω τις ανάγκες της οικογένειας μου.

Με κάποιους φίλους από τη δουλειά πήγαμε σε κάτι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Την τελευταία φορά η αστυνομία έπιασε πολλούς από μας. Εγώ ήμουν τυχερή και δεν με έπιασαν.

Δούλευα στο Αgadir όταν μου τηλεφώνησε η μητέρα μου από το σπίτι (300 χλμ μακριά) για να μου πει ότι ήρθαν αστυνομικοί σπίτι και ρωτούσαν για μένα. Φοβήθηκα πολύ. Ένας φίλος που δούλευε στο στρατό με βοήθησε να βγάλω γρήγορα διαβατήριο, μου σύστησαν έναν άλλον που θα με μετέφερε στην Ιταλία, και κανόνισαν να πάω να δουλέψω σε εστιατόριο στη Napoli. Όταν έφτασα στην Τουρκία, ένας άντρας με περίμενε στο αεροδρόμιο, με πήγε σε ένα ξενοδοχείο και μου είπε να περιμένω μία, δύο μέρες.

Τμήμα συνοριακής φύλαξης στο Τυχερό, Έβρος. Δεκέμβριος 2010

Τμήμα συνοριακής φύλαξης στο Τυχερό, Έβρος. Δεκέμβριος 2010

Μετά από δύο μέρες ήρθαν δύο άντρες, με πήραν και μ’έβαλαν σε ένα λεωφορείο και μου είπαν να κατέβω στην τελευταία στάση. Στο λεωφορείο γνώρισα και κάποιους άλλους που έκαναν το ταξίδι. Πρώτη φορά άκουσα εκεί ότι θα περάσουμε ένα ποτάμι. Φτάσαμε σε μία μικρή πόλη και κατεβήκαμε όλοι εκεί. Ήμουν παρέα με μία κοπέλα από την Αλγερία. Μας σταμάτησε η Τούρκικη αστυνομία και μας ρώτησαν τι κάνουμε. Τους είπαμε ότι ήμασταν τουρίστριες και μας άφησαν ελεύθερες. Περπατούσαμε για ώρες στην πόλη, χωρίς να ξέρουμε που να πάμε μέχρι που συναντήσαμε κάποιους που είχαμε γνωρίσει στο λεωφορείο. Αυτοί μας είπαν ότι το βράδυ θα φεύγαμε με τα πόδια για να περάσουμε τα σύνορα και να μπούμε στην Ευρώπη.

Διαβάστε περισσότερα

27χρονος άντρας από την Ακτή Ελεφαντοστού – «Δεν μπορώ να μείνω άλλο εδώ μέσα. Βοηθήστε με…»

Δημοσιεύθηκε στις | Ιουνίου 15, 2011 | 0 Σχόλια

Είμαι από την Ακτή Ελεφαντoστού. Ο πατέρας μου κανόνισε να φύγουμε εγώ και τα δύο αδέλφια μου από τη χώρα. Αν δεν φέυγαμε, θα μας σκότωναν. Έχασα τα αδέλφια μου στην Τουρκία. Δεν ξέρω πού είναι, δεν ξέρω τι έγιναν. Κάποιοι μου είπαν ότι πέρασαν το ποτάμι πριν από μένα. Περάσαμε το ποτάμι με μία βάρκα. Ο φίλος μου τραβούσε κουπί, όταν τον χτύπησε ένα κλαδί δέντρου. Έπεσε μέσα στο νερό και πνίγηκε. Τον βγάλαμε νεκρό από το νερό, τον αφήσαμε στην όχθη του ποταμού και φύγαμε.

Μετά από λίγο μας συνέλαβαν και μας έφεραν σε αυτό το κέντρο κράτησης. Είμαι εδώ 45 μέρες. Έμαθα ότι με έγραψαν Νιγηριανό. Δεν ξέρω γιατί το έκαναν. Μίλησα με τους αστυνομικούς πολλές φορές, με τον διοικητή, αλλά κανείς δε μου εξηγεί. Δεν ξέρω πού είναι τα αδέλφια μου. Δύο φορές που βγήκα για να τηλεφωνήσω στον πατέρα μου, αυτός δεν απάντησε. Μπορεί και να τον έχουν σκοτώσει. Δεν μπορώ να μείνω άλλο εδώ μέσα. Βοηθήστε με…

Άντρας, 27 χρονών από την Ακτή Ελεφαντοστού

Ελλάδα: Πάνω από το 60% των ιατρικών προβλημάτων των κρατούμενων μεταναστών οφείλεται στις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής

Δημοσιεύθηκε στις | Ιουνίου 15, 2011 | 0 Σχόλια

Δελτίο τύπουΑθήνα, 15 Ιουνίου 2011 – Σε μία έκθεση που δημοσιεύεται σήμερα από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ), η διεθνής ιατρική ανθρωπιστική οργάνωση τονίζει ότι οι απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής στους χώρους κράτησης μεταναστών στην περιοχή του Έβρου προκαλούν ιατρικά προβλήματα στους κρατούμενους μετανάστες. Σύμφωνα με τα ιατρικά στοιχεία των ΓΧΣ, πάνω από το 60% των ιατρικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι κρατούμενοι μετανάστες προκαλούνται  ή είναι άμεσα συνδεδεμένα με τις άθλιες συνθήκες μέσα στις οποίες κρατούνται.

Από τους 1.809 ασθενείς που περιέθαλψαν οι γιατροί των ΓΧΣ από το Δεκέμβριο του 2010 ως τον Μάρτιο του 2011, 1.147 υπέφεραν από λοιμώξεις του αναπνευστικού, μυοσκελετικούς πόνους, διάρροια, εντερικές διαταραχές, ψυχολογικά προβλήματα και δερματικές παθήσεις. “Οι περισσότεροι μετανάστες που περιθάλψαμε δεν ήταν άρρωστοι όταν πρωτομπήκαν στους χώρους κράτησης. Αρρώστησαν επειδή κρατούνταν σε ασφυκτικά γεμάτα κελιά που δεν είχαν κατάλληλο εξαερισμό, που είχαν προβλήματα ύδρευσης και υγιεινής, χωρίς ποιοτικό φαγητό και χωρίς καμία δυνατότητα να βγουν έστω και για λίγο έξω από τα κελιά,” τονίζει η Ιωάννα Περτσινίδου, συντονίστρια του προγράμματος των ΓΧΣ για τους μετανάστες στην Ελλάδα.

Διαβάστε περισσότερα

Μαρτυρία από τα τμήματα συνοριακής φύλαξης στον Έβρο: «Είναι άνθρωποι, όπως εμείς…»

Δημοσιεύθηκε στις | Μαρτίου 3, 2011 | 0 Σχόλια

Οι μετανάστες που συλλαμβάνονται να έχουν διασχίσει τα σύνορα του Έβρου, στοιβάζονται στα συνοριακά κρατητήρια σε απίστευτες και απάνθρωπες συνθήκες. Τους αναγκάζουν να βιώνουν έναν παθητικό βασανισμό, που για μερικούς διαρκεί μέχρι και 6 μήνες… η έξι αιώνες… Είναι στοιβαγμένοι 150 άνθρωποι σε κελιά που χωράνε μόνο 40. Δεν βγαίνουν όλον αυτόν τον καιρό καθόλου έξω. Τα κελιά τους δεν καθαρίζονται ποτέ. Οι τουαλέτες είναι μόνο δύο εκ των οποίων λόγω μη τακτικής συντήρησης συνήθως λειτουργεί μόνο η μία. Ατέλειωτη η ουρά. Μου καταμαρτύρησαν ότι μερικές φορές δεν προφταίνουν την τουαλέτα και λερώνονται επάνω τους. Δεν υπάρχει χώρος για βηματισμό. Μερικοί κοιμούνται ακόμα και σε πατάρια μπαίνοντας από ένα πορτάκι 40Χ40 πόντους. Τα σκουπίδια συσσωρεύονται ταχύτατα, από τα απορρίμματα των συσκευασιών του φαγητού τους και τα αποφάγια, αλλά αδειάζουν μόνο μια φορά την μέρα στην καλύτερη περίπτωση. Ο φωτισμός λιγοστός, ο ρουχισμός τους πολλές φορές ανεπαρκής, πολλοί ξυπόλυτοι, τα παπούτσια τους, κολλημένα κάπου στις λάσπες των όχθεων του ποταμού κι η δυσοσμία κολλημένη στα λιγοστά ρούχα τους και στα κορμιά τους. Το ζεστό νερό πρακτικά ανύπαρκτο, το ίδιο και τα μέσα καθαρισμού. Οι μερίδες του φαγητού συχνά λιγότερες από τον αριθμό τους και οι τσακωμοί για την εξασφάλιση μιας μερίδας, καθημερινό φαινόμενο. Για να μπω στο κελί, πρέπει να ζητάω συνέχεια συγνώμη για να παραμερίσουν λίγο οι ξαπλωμένοι στο παγωμένο πάτωμα κρατούμενοι και να δημιουργηθεί λίγος χώρος για πάτημα ανάμεσα στα πόδια ‘η τα κορμιά τους. Η ατμόσφαιρα πνιγηρή.

Τμήμα συνοριακής φύλαξης στο Τυχερό, Έβρος. Δεκέμβριος 2010

Τμήμα συνοριακής φύλαξης στο Τυχερό, Έβρος. Δεκέμβριος 2010

Διαβάστε περισσότερα

Ιταλία-Λαμπεντούζα: Οι ΓΧΣ παρέχουν ιατρική βοήθεια σε μετανάστες

Δημοσιεύθηκε στις | Φεβρουαρίου 28, 2011 | 0 Σχόλια

Στις 14 Φεβρουαρίου, μια πρώτη ομάδα των ΓΧΣ με ένα γιατρό και έναν τεχνικό κατέφθασε στη Λαμπεντούζα. Σε συνεργασία με τις τοπικές αρχές, η ομάδα λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο για να προσφέρει ιατρική βοήθεια σε μετανάστες που καταφθάνουν στο νησί και να υποστηρίξει τις τοπικές αρχές να καλύψουν τυχόν ανάγκες. Προς το παρόν η πλειοψηφία των μεταναστών που φθάνουν από Αίγυπτο και Τυνησία είναι σε καλή κατάσταση.

Στις 19 Φεβρουαρίου, μια δεύτερη ομάδα των ΓΧΣ με ένα γιατρό και τεχνικό επισκέφτηκε άλλες περιοχές της Σικελίας (Pozzallo, Porto Empedocle και Rosolini), όπου μεταφέρονται μετανάστες από τη Λαμπεντούζα.

Ιταλία-Λαμπεντούζα: Οι ΓΧΣ παρέχουν ιατρική βοήθεια σε μετανάστες © Sebastian Bolesch

«Για τους ΓΧΣ η υγεία των μεταναστών είναι η βασική προτεραιότητα. Οι μετανάστες που καταφθάνουν στη Λαμπεντούζα εμφανίζοντας προβλήματα υγείας πρέπει να λάβουν άμεση βοήθεια πριν μεταφερθούν αλλού», δηλώνει η γιατρός Μπάρμπαρα Μακάνο, ιατρική συντονίστρια του προγράμματος των ΓΧΣ για τους μετανάστες.

Οι ΓΧΣ παρακολουθούμε την κατάσταση και είμαστε έτοιμοι να ενδυναμώσουμε την ομάδα σε περίπτωση που εντοπιστούν ανάγκες.

Τα προγράμματα των ΓΧΣ για τους μετανάστες υποστηρίζονται μόνο από ιδιωτικές δωρεές και όχι από θεσμικούς πόρους/χρηματοδότηση

Οι ΓΧΣ βρέθηκαν στη Λαμπεντούζα από το 2002 μέχρι και το 2009 λειτουργώντας μια κινητή κλινική που υποστηριζόταν από γιατρό, νοσηλευτές και διαμεσολαβητή. Η ομάδα ήταν παρούσα 24 ώρες το 24ώρο, όταν υπήρχαν αφίξεις. Κατά την περίοδο του καλοκαιριού  όταν ο αριθμός των αφίξεων αυξανόταν, η ομάδα ενισχυόταν με επιπλέον προσωπικό. Η κινητή κλινική είχε στηθεί στο λιμάνι της Λαμπεντούζα και εξοπλιστεί  με όλο τον αναγκαίο ιατρικό εξοπλισμό για να προσφέρει πρώτες βοήθειες και να κάνει τον πρώτο έλεγχο όσων μεταναστών εμφάνιζαν προβλήματα υγείας. Οι ΓΧΣ προσέφεραν ιατρική βοήθεια σε 5.000 μετανάστες.

Ένα οικογενειακό ταξίδι που κατέληξε πίσω από τα σίδερα της φυλακής…

Δημοσιεύθηκε στις | Φεβρουαρίου 11, 2011 | 1 Σχόλιο

Μια πενταμελής οικογένεια από το Αφγανιστάν κρατούνταν στο τμήμα συνοριακής φύλαξης του Τυχερού στον Έβρο για τρεις νύχτες…Ξεκίνησαν το ταξίδι τους προς την Ευρώπη από το Ιράκ όπου ζούσαν ως πρόσφυγες. Συνήθως οικογένειες με παιδιά δεν κρατούνται στα τμήματα συνοριακής φύλαξης, αλλά γραφειοκρατικές καθυστερήσεις μπορεί να οδηγήσουν σε μακρές, βασανιστικές νύχτες μέσα στις φυλακές.

110211-evros-lg-

Ζήτησα την άδεια από τον αξιωματικό υπηρεσίας να κάνω μια συνεδρία παιγνιοθεραπείας με τα παιδιά.

Χρώματα και λευκά χαρτιά στο πάτωμα, τα μάτια των παιδιών ορθάνοιχτα… Αρπάζουν τους πολύχρωμους μαρκαδόρους και τα μολύβια και αρχίζουν να ζωγραφίζουν χωρίς να περιμένουν οδηγίες…

110211-drawing1

Ο Α. ζωγραφίζει ένα κοκκινόμαυρο ψηλό κτίριο, ένα από τα κέντρα κράτησης όπου ο ίδιος και η οικογένειά του κρατούνταν στην Τουρκία. Δίπλα σ’ αυτό ένα οικογενειακό σπίτι και μια κατασκευή από λούνα παρκ… Η τραυματική εμπειρία της κράτησης, η θαλπωρή της οικογένειας και η ανεμελιά της παιδικής ηλικίας αποτυπώθηκαν με χρώματα πάνω σε μια κόλλα χαρτί…

Η μητέρα του μας είπε ότι πήγαινε στην τρίτη δημοτικού. Δεν συνέχισε το σχολείο, γιατί τα λεφτά στην οικογένεια ήταν λιγοστά…

110211-drawing2

Η Φ. ζωγραφίζει ένα αστυνομικό ελικόπτερο που πυροβολεί το μεγάλο ψάρι σε μια μικρή λίμνη.Τέσσερα μικρότερα ψάρια περιτριγυρίζουν το μεγαλύτερο. Μια μικρή οικογένεια ψαριών όπως και η οικογένεια της μικρής Φ.…

Ο μικρός Α. φτιάχνει τον ανεμιστήρα που βρίσκεται μέσα στο δωμάτιο της συνεδρίας, Του θυμίζει τον ανεμιστήρα που είχαν πίσω στο σπίτι τους ….

Δεν υπάρχουν δάκρυα ή μακριές αφηγήσεις…μόνο χρώματα που αντανακλούν τις τραυματικές εμπειρίες των τελευταίων 3 μηνών και 10 ημερών που ταξιδεύουν… Προορισμός μας η Ευρώπη, μου λένε…

Η μητέρα τους μου εξηγεί ότι ο λόγος που άφησαν το Ιράκ ήταν για να εξασφαλίσουν ένα ασφαλές, λαμπρό μέλλον για τα παιδιά τους. «Δε θέλω τα παιδιά μου να γίνουν όπως εγώ και ο πατέρας τους. Είμαστε αμόρφωτοι και φτωχοί». Ούσα μουσουλμάνα, φοράει ένα μαντήλι. Ο αστυνομικός της ζητάει να το βγάλει για να πάρει μια φωτογραφία που θα κρατήσει στο φάκελο μαζί με τα δακτυλικά της αποτυπώματα. Ξεσπά σε κλάματα μπροστά στα παιδιά της. Αυτό είναι εξευτελισμός. Ο διερμηνέας που δουλεύει μαζί μου, μου εξηγεί πως δεν είναι δυνατό για μια μουσουλμάνα γυναίκα να βγάλει το μαντήλι της μπροστά σε άνδρες.

 Ο Α. είναι ένα 7χρονο αγόρι, η Φ. ένα 4χρονο κορίτσι και ο Αλ. ένα 2χρονο αγοράκι. ©MSF

Είμαι ψυχολόγος στο πρόγραμμα των ΓΧΣ για τους μετανάστες χωρίς έγγραφα στον Έβρο. Ακούω καθημερινά ιστορίες πόνου και δεινών, ταπείνωσης και εξευτελισμού. Στόχος της θεραπευτικής μας παρέμβασης είναι να υποστηρίξουμε αυτούς τους ανθρώπους να ανακτήσουν την ταυτότητά τους, να αντιμετωπίσουν συναισθήματα απόγνωσης και απελπισίας, να αναθεωρήσουν μηδενιστικές σκέψεις και αυτό-καταστροφικές τάσεις, να κρατηθούν «ζωντανοί»…Συμπτώματα αγχώδους και καταθλιπτικής διαταραχής εναλλάσσονται από τον ένα κρατούμενο στον άλλον. Ψυχοσωματικά συμπτώματα ή και ψυχωσικά σύνδρομα είναι επίσης κοινά.

H πιο αποτελεσματική θεραπευτική αγωγή για τα συμπτώματα ψυχικής υγείας που παρουσιάζουν θα ήταν «ελευθερία», αλλά… η «ελευθερία» δε συνταγογραφείται…

“Ζω στην κόλαση και βλέπω μόνο εφιάλτες”

Δημοσιεύθηκε στις | Φεβρουαρίου 3, 2011 | 2 Σχόλια

ΜΑΡΤΥΡΙΑ  ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ

Έδώ και 64 μέρες κρατούμαι σε αυτό το τμήμα συνοριακής φύλαξης σε συνθήκες  αφάνταστα δύσκολες.
Μέσα στο κελί αυτή τη στιγμή είμαστε 124 άνθρωποι. Το κελί είναι πολύ μικρό, μπορεί να χωρέσει μόνο 35 ανθρώπους. Δεν υπάρχει χώρος να ξαπλώσουμε και να κοιμηθούμε, δεν μπορούμε να περπατήσουμε  μέχρι την τουαλέτα, δεν μπορούμε να κάνουμε ακόμα και τα πιο απλά πράγματα. Όταν μας διανέμουν το φαγητό, περνάνε δύο ώρες μέχρι να πάρει ο καθένας τη μερίδα του, πολλοί μαλώνουν μεταξύ τους, είμαστε τόσοι πολλοί εκεί μέσα που δεν μπορούμε να κουνηθούμε,  να “αναπνεύσουμε”. Κάθε βράδυ ελπίζουμε ότι θα καταφέρουμε να κοιμηθούμε καλά, αλλά ξυπνάμε την άλλη μέρα και όλο μας το σώμα πονάει.Γράμμα μετανάστη κρατούμενου στον Έβρο

Διαβάστε περισσότερα

περισσότερα άρθρα »
    Γιατροί Χωρίς Σύνορα - Merdecins Sans Frontieres

    Αναζητηση

    Γραφτειτε στο RSS μας
    Γραφτειτε στο Newsletter μας

    Ποιοι ειμαστε

    Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα είναι μια διεθνής, ανεξάρτητη, ιατρική, ανθρωπιστική οργάνωση που στόχο έχει την παροχή ιατρικής βοήθειας οπουδήποτε υπάρχει ανάγκη χωρίς καμία φυλετική, θρησκευτική, πολιτική ή άλλη διάκριση. Δεσμευόμαστε να προστατεύουμε τους πληθυσμούς που περιθάλπουμε ενημερώνοντας την κοινωνία μας για όσα βλέπουμε να συμβαίνουν στις περιοχές όπου εργαζόμαστε και καταγγέλλοντας την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

    Διαβάστε περισσότερα...

    Ακολουθείστε μας
    Facebook GroupTwitterYouTube Channel

    Συνδεσμοι

Καρτ-ποστάλ από τις χώρες της αβεβαιότητας

Condition Critical - Αφιέρωμα Wounds